Thursday, March 08, 2018

Best of 2017, Part II: 5+1 albums more.

Following part I, my top 5 albums for 2017 post (spoiler: Condor, Antichrist, Vulture, Sons of Apollo and Droid), here are some albums that really rocked my socks off in the past year and they are definite candidates for the final best of 2017 list that will be coming anytime in the next decade, when I will (probably) have made up my mind for good. Since I have not made up my mind for good, I will list these in alphabetical order cause any hierarchical placement would change each day and well, fuck that.

Blazon Stone - Down in the Dark

(Stormspell Records)

Blazon Stone is the child of Cederick Forsberg, a very talented individual and multi-instrumentalist (also behind Rocka Rollas and Cloven Altar and more). Ced LOVES Running Wild so Ced formed Blazon Stone trying to capture some of that Rolf magic that the Captain himself seems to have lost.

And to be honest, Ced's work feels much more alive than Rolf's last 4-6 albums. I always thought that in the debut (Return to Port Royal, he wasn't being subtle about his intentions :)) everything was fine except for the inspiration in the songwriting. Album by album Ced seemed to get closer to the holy grail of conjuring up that special stuff and last year, he has come the closest. The fact that Erik (who could be Ced's brother...they share the same surname and facial features!) sounds like a younger, cleaner version of Rolf helps a lot.

Not only there are some very nice, memorable melodies to be found here but the overall album is oozing energy, helped by the hyperspeed approach on guitars, which is that element that helps a lot to give it a character of its own. Blazon Stone is definitely a Running Wild clone band but this clone here has taken a life of its own! More importantly, this album provides what Running Wild lacks: passion and love for the music (and way better album covers for that matter). While Rolf seems to be phoning it in or at least not treating his music with the amount of attention and respect it deserves, this young man here really puts his heart into it - and it shows.

I think Cederick never meant to take this band so far but only planned for this to be a fun project for him. Since then, a lot of people have embraced Blazon Stone and demanded more.

Bottom line: This is a great heavy and speed/power album that does Running Wild's legacy justice with the added twist - or bonus if you will! - of more speed and youthful energy. Europower metal fans should also give this a listen. In the list it goes! Perhaps Rolf should give Cederick a call...

Cannabis Corpse - Left Hand Pass

(Season of Mist)

Cannabis Corpse is another band I am very fond of. For one thing, I always appreciate bands that don't take themselves too seriously in regards to their image. When these bands also write good music then they immediately go into my "very fond of" list. So, Cannabis Corpse writes good music. If you haven't given them a chance you will actually be surprised at how good they actually are. Their biggest problem is that people just don't take them seriously because "weed and death metal title puns, how serious can they be?" but holy shit people: Cannabis Corpse delivers a-ma-zing old school death metal (my kind of death metal).

Forget blasts and brutality for the sake of brutality, forget the same song played ten times in the album. Here be riffs, here be breaks, here be inspiration. And fuck it, some hilarious titles (Left Hand Pass? The 420th Crusade?), lyrics and album covers. Quite frankly, I think the combination is awesome. And just like in 2014, when Cannibal Corpse had also released an album in the same year, I enjoyed Cannabis Corpse more. Well, haven't really listened to Cannibal Corpse yet, so I could be off in that respect. In any case, you listen to this one and if you haven't got a clue about the band, you must listen to Tubes of the Resinated as well, which is my fave from them.

Doomocracy - Visions and Creatures of Imagination

(Steel Gallery Records)

My favorite Greek release of the year for sure and one of the best overall. If you remember from a few years earlier, the Doomocracy debut got into my list on merit of its great songwriting that might have harkened a bit too much to the masters it worshipped but did so beautifully. This time around they really stepped up their game on every level and outidid themselves. You can still understand that Solitude Aeturnus and Candlemass are very dear and important to them but they have certainly started shaping their own sound and style, one that brings together not just the epic doom element of the aforementioned gods but also elements of US Power, prog/power and all through a magnificent sound production, courtesy of the legendary mr. Morris of Morrissound Studios fame.

Hellripper - Coagulating Darkness

(Barbarian Wrath)

There is a comment on the youtube above that wraps it up nicely: "Mc Bain's stealing here, he's stealing there... But the hand is quicker than the ear (and charming like hell). I'm totally enthused. One listening and it's on my list of the top-10 of '17. "

James McBain is the man behind this project, a Scottish fellow with a keen ear for what makes ultra enjoyable speed metal with black and motorhead rock n roll flourishes. The Hit the Lights variation opener immediately had me sold. Tribute, theft, who gives a shit really? I just wanted to play that again and again. This is not the most original album. It is DEFINITELY one of the most enjoyable albums and the fact I spun the fuck out of it in the single month it got under my radar says it all.

Don't think too much about it, enjoy!

Power Trip - Nightmare Logic

(Southern Lord)

This year's metal sweetheart of the mainstream press. To be honest that works against them because fuck the mainstream press, you know? But Power Trip is the real deal. They had already made their mark in the underground with their debut Manifest Decimation (2013), which should be a required listen if you liked Nightmare Logic.

I am guessing Southern Lord or whoever, invested in Power Trip hence the heavy promotion of their sophomore effort and frankly I am OK with that, since I would rather see Power Trip and their kick ass album in 2017 lists than pretentious shit like Liturgica or gimmicky shit like Batushka that also had mainstream ignoramuses singing their praises.

Anyway, on this album they are a bit tamer than their their debut and this includes the production and the vocals but they still deliver the punch magnificently. And their strong point is they are fucking fun without sacrificing the "crossover thrash flirting with death metal overtones" cred. Basically, I think expectations will determine your listening experience: If you expect this album to dwarf every other modern thrash release of the past years you will be very disappointed because it really isn't THAT special. If you expect a jolly good thrash album with attitude, you're in for a treat.

Weird brainfart shit: I see Kory Clarke's face in my head when I hear the Executioner's Tax verse. Not complaining.

Bonus thoughts:

Since I promised in last week's post that I would namedrop Sanctuary and Mastodon, here are some thoughts about 2017:

This was a poor year for mainstream metal. My most listened to releases were all from the underground. Mastodon (there, name dropped) is the only high-profile name in the list (the sloppy list you haven't seen yet), I did not enjoy Kreator or Overkill (not that it was bad, I just hit my threshold for the same album after 4 releases, same thing happened with Kreator on Phantom Antichrist), Sepultura was much better than anything I've heard before from the Max-less years but I still preferred Cavalera Conspiracy, which I thought was much better than what most people thought *shrug*. Arch Enemy make my teeth rot with all their sugary choruses amidst those riffs and vocals. Really, shame about the riffs, some of them were pretty sweet only to be shat upon by some lame europower chorus or some growling whisper telling you to believe in yourself and the universe will reward you or some shit.

Most damning thing of all though is that Inception, the remixed version of the 1986 Sanctuary demo (the one that got Dave Mustaine to produce their debut) is by far the best thing I've heard this year in terms of how much it got my blood boiling with metal frenziness. A bittersweet reminder that the glorious, the REALLY glorious metal era is gone. Don't get me wrong, I love what Gojira is doing for example and there is still plenty of good metal out there - but the bottom 25 of the top 50 of 1987 would easily make the best of 2017 list. We are now in that phase, where mediocre to good stuff is dominating the landscape and the rare truly exceptional albums are extremely difficult to locate.

A sad point but I am fairly certain that like every year, I will actually discover the good albums (i.e., the ones I will like a lot) in the years to come. Will let you know of course.

We're not done with 2017, not by a longshot! Keep an eye for the next post, coming soon-ish as well! More hot names such as Evil Invaders, Witherfall, Necrytis and DeadHead!("who?")

Thursday, March 01, 2018

Volbeat - (V for Vic, Nov. 2013)

Μέχρι πολύ πρόσφατα είχα μαύρα μεσάνυχτα για τους Volbeat. Δεν ήξερα ότι είναι Δανοί και δεν ήξερα ότι είναι από τις πιο επιτυχημένες εμπορικά μπάντες αυτή τη στιγμή, με την άνεση να παίζουν headliners στα μεγαλύτερα φεστιβάλ της Ευρώπης με λαοθάλασσες από κάτω. Για μένα ήταν μια από αυτές τις Wacken μπάντες που ακούνε μόνο οι Γερμανοί, αν με εννοείτε. Αγνώστων λοιπών στοιχείων. Φέτος όμως έπεσα πάνω στο Room 24 από το νέο τους δίσκο και έκανα την καλή γιατί συμμετείχε ο Ένας, ο Βασιλεύς, που είχε να ηχογραφήσει από το 2007. Και προς μεγάλη μου έκπληξη άκουσα ένα ωραιότατο μέταλ άσμα, με τον King Diamond φυσικά να το ανεβάζει συγκινητικά αλλά και με έναν τύπο στα φωνητικά που μου έκανε πολύ θετική εντύπωση. Λατρεία σε Hetfield, στην φάση του Matt Barlow (“on this special winter day-AH!”). Ενθουσιάστηκα, οπότε είπα να δούμε τι λένε και αυτοί οι Volbeat γενικώς.

Κατέβασα παράνομα λοιπόν το φετινό “Outlaw Gentlemen and Shady Ladies” με το ωραίο εξώφυλλο και έδωσα προσοχή. Αυτό που άκουσα είχε δύο όψεις. Η μία από αυτές με ενθουσίασε σε βαθμό βλακείας, 5 κομματάρες καραπιασάρικου metal. Η άλλη όψη όμως είχε κάτι που με ξένισε εδώ κι εκεί. Όταν ανέφερα σε μια online θρασοπαρέα το τελευταίο μου κόλλημα (άπειρα spins, όχι αστεία) ένα φιλαράκι μου πόσταρε την εικόνα με τον Fry του Futurama (“not sure if serious or trolling”) μαζί με το σχόλιο «μα αυτοί είναι οι Nickelback της Ευρώπης!» (δεν είναι btw). Καταραμένο όνομα, ξενερώνει και τον πιο καλοπροαίρετο, πιο αντικούκου πεθαίνεις. Μην συνεχίσω, Nickelback ρε παιδί μου. Και αυτοί οι Volbeat έχουν και heavy pop/rock Nickelback κομμάτια ανάμεσα στα καραμέταλ. To ένα μάλιστα το έκαναν και videoclip, έτσι, για να πιάσουν το #6 στην Αμερική και να τους σιχαθείς εσύ.

Αδύνατο να πάρεις μυρωδιά ότι η ίδια μπάντα, στο ίδιο δίσκο ακούγεται υπερcool στο Doc Holiday ή το Hangman’s Bodycount. Ούτε το rockabilly παίρνεις χαμπάρι, ούτε τα punk overtones, όπως στο Black Bart. «Σιγά μωρέ, άκου Social Distortion του ’92 να δεις ποιοι τα έπαιζαν αυτά και ποιους έχουν ξεσηκώσει»,είπε ο ψαγμένος πάνκης φίλος. Άκουσα. Εύστοχο ήταν απόλυτα το σχόλιο παρότι ανεπαρκές να περιγράψει πλήρως τους Volbeat. Πολύ americana, Johnny Cash, Elvis σαν αρώματα σε όλο το songwriting. Western θεματολογία και noir σκηνικά και metal καταστάσεις, όλα μαζί. Αχταρμάς καθόλου όμως, γιατί ο ήχος τους, οι κιθάρες τους και ειδικά η φωνή του ηγέτη Michael Poulsen (φωνή/κιθάρα/συνθέσεις/στίχοι) είναι χαρακτηριστικότα. Και για πολύ κόσμο (και δεν μιλάμε για pop κοινό), εθιστικότατα. Hetfield μέχρι παρεξηγήσεως είπαμε αλλά τον μπολιάζει με έναν Elvis αλλά και Danzig τρόπο, με τις εκφορές των “yeah!” και τις καταλήξεις “-ah!” να σε κάνουν να τον λατρέψεις ή να τον αντιπαθήσεις ανάλογα πώς την βλέπει ο καθένας. Εγώ προφανώς γουστάρω με τα χίλια αλλά στις κουβέντες εδώ κι εκεί, όσοι δεν γουστάρανε μου ανέφεραν ότι τους εκνεύριζε πολύ «το στυλάκι του». Πάσο.

Το θέμα είναι ότι η λογική λέει ότι θα έπρεπε να είναι και στην Ελλάδα τεράστιοι,όπως και έξω. Το κοινό που δεν μασάει από mainstream φιλικότητα (δεν είναι φλώροι τα παιδιά – απλώς ακίνδυνοι) φυσικά υπάρχει. Εν πάση περιπτώσει, εγώ τους τελευταίους μήνες ακούω μανιωδώς Volbeat, έχω πάρει σβάρνα ανάποδα την δισκογραφία (είμαι στον τρίτο!) και έχω πέσει πάνω σε άφθονες κομματάρες καθώς και σε άπειρα ονόματα που κάνουν περασά από τους δίσκους ή στην σκηνή: Mille Petrozza, Hank Sherman και Michael Denner (οι axemen των Mercyful Fate), ο KING, ο Barney των Napalm Death γαβγίζει στο Evelyn. Δεν είναι τυχαίο. Σκαλίζοντας το παρελθόν του Poulsen ανακάλυψα τους ντεθάδες Dominus και τις extreme metal αφετηρίες του.

Πολλά μπορούν να γραφτούν ακόμα για τους Volbeat και απορώ ειλικρινά που δεν έχουν γραφτεί τόσα χρόνια αλλά ίσως τελικά η συνύπαρξη ποπ κατεύθυνσης να αποτελεί ξενερωτική τροχοπέδη. Εγώ πάλι γκαρίζω στο αμάξι «wake up baby-AH!”, οπότε όλα γίνονται. Μπορώ να πω με σιγουριά όμως ότι αποτελούν θαυμάσιο δούρειο ίππο για να μπάσετε κόσμο στο σύμπαν του metal. Δίπλα στην καραμέλα του Maybellenne i Hofteholder θα γλιστρίσεις και την μπριζολίτσα του 7 Shots (έπος). Εν τέλει, παίρνοντας θάρρος από τον Γιοβανίτη που βάζει στα top της χρονιάς του Evanescence – και όντας σε πλεονεκτικότερη θέση (ο King δεν συμμετέχει όπου να’ναι, αυτό καρφώστε το) – αυτό για την ώρα κοιτάει σεβαστικά μόνο τους Suicidal Tendencies φέτος.

Wednesday, February 28, 2018

The Dungeon Awards for Best Metal Performance of 2017

Sub-heading: 5 albums that I really liked and used a pompous title to get your attention. No awards to be found here. Still better than the Grammies though.

Best of lists have become a real pain in the ass. I've adopted every approach imaginable: Give a list of 20 albums and say nothing else about them. Give a list of 20 albums and talk a lot about them. Talk a little about them. Give a huge fucking list and say nothing. This year I wanted to do the huge fucking list AND say something. About every item on the list.

But then, after contemplating the idiocy of posting a gigantic thing that nobody will read (10 pages and it's still halfway done...), I decided to break things up and do a series of posts about 2017 and music that I liked.

A definite best of 2017 list is not coming. It's too soon. TOO SOON. I am still digesting things from the past EIGHT years for fuck's sake. I spent more time listening to Warfect than Power Trip this year, understand? So, staying true to my futile insistence that it really should be around March of the following year that we talk about the best of the year, I'll now present the 5 albums that have had the honour and privilege to entertain me the most out of any other album released in 2017. You can think of these as the candidates for the Dungeon Awards for best metal performance. Or something.

(link in the title of the album)

Condor - Unstoppable Power

(High Roller Records)

Condor from Norway are part of the Kolbotn Thrashers Union, a circle of bands that includes Nekromantheon and Obliteration but even more telling, they belong in the company of such artistic connoisseurs as Deathhammer, Infernö and Toxik Death, the spawns of Aura Noir and Fenriz's Darkthrone. Thrash/death/speed metal bands, from young peeps who seem to have missed the 90s and 00s and just channel 80s extreme metal through the Fenriz filter of acceptable traits. Not sure if there is an actual place they meet and hang around or anything like that but I always imagine young metalheads hanging by the words of Fenriz and swearing loyalty to the axioms of true metal (death to triggered drums and digital productions and all that). In any case, Condor might just be the youngest of the bunch, formed in 2009, from a couple of 15 year old school kids. Now, aged 26 (I believe), they have matured (meaning they can now grow a true 80s mustache) and honed their vision and have quite possibly released my favorite album of 2017.

If you are aware of the Norwegian names mentioned above (and you should) then you are already aware of what kind of thrash to expect: dirty, fast, rabid, outrageously sung thrash metal that plants both feet firmly in the 80s and has a special fondness for early Destruction, Possessed and the like! Condor gets it and they produce music that doesn't just hit the right nostalgia buttons, they write excellent songs with fantastic riffs and choruses to kill people to. I've spun the shit out of Unstoppable Power and grated my vocal chords trying to emulate Christoffer's addictive way of screaming "YOU ARE EMBRACED BY THE E-VUHL!" (note it's not "evil", it's "evuhl", you may refer to Evil Dead by Death for the proper pronounciation) Props for the absolutely appropriate production. Now, I think it's high time Nekromantheon came forward for 2018...

Antichrist - Sinful Birth

(I Hate)

Fans of Nekromantheon, Deathhammer, Condor and generally, fans of whatever I am praising on the album above (Condor that is) should also pay Antichrist's Sinful Birth a visit. This was up until the last minute the most serious opponent of Condor for the title of album of the year. I guess, when I actually write the actual list we'll all find out together which one it is. But I digress. 

Antichrist came to my attention in 2011 when they released Forbidden World. At the time, there were still few bands doing the dirty heavy/thrash thing with rabid vocals, so the album not only stood out, it quickly became an underground classic. So, it was only reasonable that the expectations were quite high for Sinful Birth and the fact it took them 6 years to release their sophomore effort only added to the anticipation. Let me put it plainly: This album is awesome. Seriously awesome. The mix of rabid thrash, Celtic Frost and Bathory vibes with epic heavy metal (think D666 - Wildfire) is addictive, showcased in great songwriting, great riffs and solos with many unexpected turns. The beginning is kinda monolithic but during the course of the album, after Under the Cross and especially with The Black Pharaoh (one of my favorite songs this year), the surprising twists and turns are more abundant. Think Celtic Frost giving their way to epic heavy metal melodic solos, seamlessly combined as if that is the most natural thing. Again, vocals are one of the highlights of the band and I'll confess Mr. Steken is one of the reasons the band scores high in the cult-o-meter. Outrageously good.

Vulture - The Guilottine

(High Roller Records)

TL;DR: METAL, blah blah, true 80s speed blah blah: Fuck all that: a good tune is a good tune is a good tune. These bastards write fantastic riffs and songs. Not songs that will stick to your brain upon first listen but songs that will slowly make you crave for more and more and more. Fans of 80s heavy metal, speed metal or thrash metal, pay attention.

Vulture gets it. Vulture loves the good metal. And I love Vulture. They have extremely fantastic vocals for my tastes, ie. vocals that SCREAM METAL. Imagine Mille (Pleasure to Kill) and Paul Baloff incorporating Cyriis-type of banshee-cries. I don't know about you but that description alone makes my mouth water. If you follow me, you know that I consider indifferent vocals the plague of modern metal and especially of modern thrash bands, so I always have an ear for the extraordinary. If that extraordinary delivers THE METAL, then I'm sold!

The other great aspect of the band is of course the music and riffs. They combine seamlessly heavy, speed and thrash metal, in equal measures, the key word here being seamlessly. Exodus (BONDED BY BLOOD EXODUS - understand?) and Kreator (up to Terrible Certainty) are the main foundations for their thrashing but it's the heavy and speed elements they throw in the mix (and those vocals) that really make the recipe work.  I love everything about the video as well. It is skating on the edge of the razor between true 80s cringe-worthiness and naivette and "true 80s FUCK YOU - METAL IS ALL" with exemplary comfort and self-sarcasm to the point of falling in love with them. I fell in love with them. I think I fell in love with them the moment they did the choreographed guitar pointing, exactly like Flotsam and Jetsam from that 1985 TV gig (a masterpiece, see 1:20)

Sons of Apollo - Psychotic Symphony

(InsideOut Music)

And now for something completely different:
TL;DR: If you love Dream Theater of the Awake/Falling Into Infinity/Scenes from a Memory era - and you miss them and have not burnt yourself out in the "prog metal" scene of the past 20 years, by all means fucking go for it. This is THE SHIT - and Bumblefoot OWNS YOU (and Petrucci with incredible ease). Most exciting Portnoy release since LTE 2.

LONG RANT I wrote on my facebook:
Long rant follows because I've seen very mixed reactions and I've seen very dismissive reactions, particularly from prog rock/metal fans and mediums.

I have no idea what the problem is. They cite "indifferent songwriting" or "cheesy AOR/hard rock disguised as prog" but, with respect, what.the.fuck.

Scratch that. I am a guy who fell in love with Dream Theater in 1994, became a fanboy for a few years and broke it off in disgust around the Six Degrees album (liked that one but have had my fill years ago) and I was always one of those people who loved them DESPITE their vocals. I never got into the whole prog metal scene that worshipped on their feet (Psychotic Waltz being the only other progressive metal band I could die for). I love the LTE albums. I love Symphony X, Ayreon (had a phase with both of them, nothing excessive though) and the odd album here and there.

What I loved in Dream Theater was that in their peak (which is OBVIOUSLY Awake to me) they had the unique combination of skills, fantasy, passion for playing and "controlled jamming" (I just invented that shit term), a band that you would put the headphones on and know that you count on them to have a music trip with equal admiration for the skill and finesse and the songwriting. Exciting stuff.

I have missed that feeling and urge for almost two decades. Dream Theater and all their clones sounded uninspired (with some exceptions naturally), the cheese became too much (the cheese and The Cheese himself) and Jordan Rudess BORED THE FUCK OUT OF ME. The only thing that really fulfilled my desire for what I speak of in the above paragraph is watching Steve Vai concerts. Seriously.

Enter Portnoy's departure and his gazillion projects. Some good, some boring, never something as exciting as Acid Rain or The Mirror. Still, the man is one of my favorite peeps in the music world cause he is just... interesting when he speaks about music. I think I identify with his knack for writing TL;DR shit. (see?)

And then this project. First time in SO MANY YEARS that I got excited for an upcoming album. Why? Because this time RON FUCKING BUMBLEFOOT THAL would be involved.

I am a HUGE Bumblefoot fan, I am talking his solo albums, not "he knows how to shred and he was cool in GnR". I mean spinning the shit out of 9.11 or Uncool or Normal. The man is seriously one brilliant musician/guitarist/singer and YES ASSHOLES, songwriter! And now he would get to work FINALLY in a band with musicians of his caliber.

So, couple those two cats with Billy Sheehan and his monster tone, enter Derek Sherinian (100 times more exciting than Jordan Rudess) with his A-MA-ZING, vibrant sound and ideas (main composer along with Mike) and put Jeff Scott Soto on top, you get a supergroup that WORKS. ALL the bad reviews dismiss this as "another supergroup that failed the expectations". Well, my expectations were all met and then some. Brilliant songs, brilliant musicianship, brilliant sound production.

So, is there anything wrong here? Why yes! The name of the band. Cheesiest shit ever. Oh, and if you don't like catchy choruses with hooks that belong in hard rock groups like Talisman or perhaps Adrenaline Mob but really, anyone who has spent time listening to James LaBrie has no excuses whatsoever. Dream Theater fanboys who praised albums like the past two DT albums have even less excuses (that's right, they have a negative amount of excuses).

Final word: you can ignore all the above shit and just play God of the Sun and Labyrinth and decide for yourself.

Personally, I played and still play the fuck out of this. And Bumblefoot is THE MAN.

Droid - Terrestrial Mutations

(Nightbreaker Productions)

Droid are Canadians and in my mind they are the true Voivod children, as opposed to Vektor who are very wrongfully dubbed a Voivod clone band. Droid are definitely not Voivod clones either. You will hear a lot of Coroner here and Vektor must have played a part in the overall sound too, or maybe I am too much of a fanboy and hear them everywhere (naah...) but this is just the beginning. Droid are labelled as progressive thrash/speed metal on the Metal Archives but seriously, this does not even begin to cover it. Consider that they cover a lot of ground that Voivod has covered, which if you know Voivod means a LOT. I am not talking just Killing Technology and Dimension Hatross here (which is no small feat in itself), they also have definite 90s references (dare I say grungey?) and a surprisingly catchy way of writing, which makes them intensely interesting.

The 80s, 90s and the 10s somehow meet here in an album that has proven itself over and over the past months. You will hear influences from various other sources of the 90s and a refreshingly open mind for the genre they are serving (again, take that label with a grain of salt). Most of all you will hear catchy songs that I can't shake the thought that they should appeal to both tech-thrashers and fans of late 80s, early 90s alternative bands, while at the same time remaining old school in a warm and fuzzy way. Feels like this is a band that could have been the next hip thing, only thankfully they haven't (yet?).

Kudos to the production values of the album too, organic sounds that serve the music vision well. Looking very much forward to hearing more from this band in the future.

Some thoughts...

This was a very good year for the underground, old-school, speed/heavy/thrash/deathrash metal scene, the one that flourishes around Scandinavia (Norway and Sweden leading the pack). There has been an explosion of releases from that genre and all of them sound at least decent, which is a two-edged sword: on one hand it is nice to see a scene being so alive, on the other hand along with quantity comes the drop in quality (this is an axiom of life) - we are on the verge of hitting that point where even the description of the band's music will bring on the feeling of total indifference. Happened with thrash back in 1990-91, happened with power metal and prog metal around '99 (earlier for some) and has happened again for thrash metal in the 00s before Vektor slapped everyone around and told them to shape up or else. It's certain to happen again with every scene, retro or new and my beloved speed/thrash (dirty or not) scene will be no exception. Not before giving us some real gems though (like every other scene mentioned).

I am glad to present at least 3 releases that not only got the feeling, the vibe of the time, the sheer rabid metal frenziness right (that alone scores a lot of points for me when I hit play), not only that but, and this is the reason to be glad, they also wrote great songs AND have vocals that makes them stand out.

So, congratulations Condor, Antichrist and Vulture, you get my top 3 spots just for that. Hellripper and Evil Invaders are also sure to make my final list, just not sure in what spot exactly. An added bonus to picking the 3 bands for the top spot is that I've had enough of diatribes and long-winded analyses of "the state of metal" by people who love talking about metal more than actually listening to it. I've grown VERY tired of that and honestly wish they would just shut the fuck up already. I think they are on the same level with mainstream publications like pitchfork or Rolling Stone, in the sense of how much stock I put in their opinion. That is, precisely zero. Perfectly sure my top 3 spots will do nothing for them and that is quite the relief. So, if you are looking for the next Gojira in the above list or any other list coming soon, I can tell you right away that this is not the list you are looking for, move along. But you should check out Code Orange (they are in my to-listen-to pile) which made hipster media wet and the one clip I sampled reminded me of Gojira meets Nails meets Pig Destroyer or something like that, so if those names float your boat (and they should, no irony here) check Forever out.

So, as I realize that I sound more and more like a close-minded, bitter, old metalhead, I will close this post here. In the next episode, more name-dropping (Mastodon! Sanctuary! Cannabis Corpse!) and album suggestions. Watch this space. Or don't, I am shit at keeping consistent deadlines. Er, happy new year?

Tuesday, June 27, 2017

Tales from the Blind Guardian World

Κατά το ήμισυ κατάγομαι από το νομό Χανίων. Συγκεκριμένα από το χωριό Τοπόλια στο Καστέλι Κισσάμου. Το άλλο ήμισυ, φορ δε ρέκορντ, είναι το Χρισσό, δίπλα στους Δελφούς (“στα Σάλωνα σφάζουνε αρνιά και στο Χρισσό κριάρια…”, να γιατί αγαπώ το κρέας, είναι κληρονομικό!). Για πολλά χρόνια, κάθε καλοκαίρι πηγαίναμε στα Τοπόλια για διακοπές οικογενειακώς και ήταν πάντα άψογα: σε μισή ώρα βρισκόμασταν στο Ελαφονήσι (τύφλα να ‘χει η παραλία του Boyle) ή στα Φαλάσαρνα να κάνουμε τις επικές μπανάρες μας. Τα Χανιά γενικώς να ξέρετε είναι πανέμορφα, καταπράσινα (βρέχει πολύ, πολύ συχνότερα εκεί από ότι στην υπόλοιπη Κρήτη) και με τοποθεσίες γύρω-γύρω εξωπραγματικές, όπως όλη η Κρήτη βέβαια αλλά μάλλον το βραβείο το παίρνει η δυτική μεριά του νησιού γενικά.

Τώρα όμως, εκτός από τους δεσμούς αίματος και την ροζ άμμο στο Ελαφονήσι, με καλεί ΤΟ ΜΕΤΑΛ. Το Chania Rock Festival αισίως κλείνει 11 χρόνια ζωής φέτος και έχει ήδη γίνει απαραίτητος και στάνταρ προόρισμος κάθε χρόνο. Βασικά έχει γίνει το δικό μας Rockwave και να σας πω την αλήθεια, τα τελευταία χρόνια πιο πολύ με ψήνει το Chania Rock Festival. Εκεί είδα επιτέλους τους Flotsam and Jetsam (στα γόνατα), εκεί είδα τους Kreator (πω…), εκεί είδα τον Warrel Dane (πιο πολύ χάρηκα που τον είδα παρά που τον άκουσα αλλά ήταν ωραία), εκεί είδα τους Soulfly και τον όγκο του Max Cavalera, γενικώς εκεί είδα πολλά και ωραία (παιδιά, οι Tyketto είναι μπαντάρα). Και αυτά που δεν μου φάνηκαν ωραία δεν με νοιάξανε, είχα την Πόπη μου, τους φίλους από το Ηράκλειο και την Αθήνα για χαβαλέ και μεταλλοκουβέντες, είχα αυτό που όλοι ξέρουμε σαν μια κλασσική φεστιβαλική εμπειρία. Μόνο που τώρα την έχω δίπλα στο σπίτι μου και όπως φαίνεται κάθε χρόνο θα κλείνει τρύπες στα συναυλιακά μου απωθημένα.

Οι Blind Guardian δεν είναι ακριβώς απωθημένο μου. Τους είδαμε με την Πόπη πρώτη φορά το 2003 στο Silo στον Πειραιά και ήταν και με τον Τόμεν, τον τυμπανιστή που του έχω ιδιαίτερη αδυναμία σαν οργασμικό τούπα-τούπα άνιμαλ που είναι. Σετλιστάρα φυσικά είχαν και τότε, γενικώς όπως ξέρουμε, σετλιστάρες έχουν πάντα που θα σου κάτσουν έπη επών που δεν περίμενες, αν εξαιρέσεις το σαρδελικό πάστωμα, παράπονο κανένα δεν έχω. Μάλιστα, μετά την ηχητική τους στροφή σε πιο συμφωνικά και πομπώδη μονοπάτια, με την εξαίρεση του καλού At the Edge of Time, σε γενικές γραμμές, το εξωφρενικό φανμποϊλίκι μου έχει ηρεμήσει πολύ. Αλλά σίγουρα δεν έχει πεθάνει, άλλωστε ήμουν χρόνια τελειωμένος οπαδός τους, ειδικά την περίοδο 95-02 (περίπου), βρίσκονταν στην κορυφή μαζί με τα άλλα ιερά και όσια.

Σπίτι μου έχω 18 μπλουζάκια Blind Guardian, προφανώς έχω την δισκογραφία τους και όλα (σχεδόν!) τα σινγκλάκια, τι να κάνουμε, είναι και περίπτωση που ό,τι και να έφτιαχνε ο τεράστιος Andreas Marschall για πάρτη τους έβγαινε αριστούργημα και ήθελα να τους δώσω τα λεφτά μου. Αλλά όπως είπα, στην πορεία κάπου χαλάρωσα, παρόλο που μέχρι να πεθάνω θα είναι πάντοτε ΜΕΓΑΛΗ μου αδυναμία, στην τελική δεν νομίζω ότι χρειάζεται καν να απολογηθώ σε κάτι κουλ τυπάκια που γελάνε με τους δράκους, το σερί που έχουν κάνει οι Guardian είναι ένα από τα ποιοτικότερα και, λαϊκά μιλώντας, γαμηστερότερα, στην ιστορία του μέταλ . Ειδικά η περίοδος μεταξύ Tales from the Twilight World και Nightfall in Middle-Earth είναι επιπέδου Maiden, Metallica, King Diamond κλπ τεραστιοτήτων.

Και να που τώρα, στα Χανιά, στο φεστιβάλ που όπως λέω σχεδιάστηκε να κλείνει τρύπες στα απωθημένα μου, έρχονται οι Blind Guardian και μάλιστα σκοπεύοντας να παίξουν ολόκληρο το Imaginations from the Other Side. Δηλαδή τον μάλλον αρτιότερο δίσκο τους που κατά γενική ομολογία αρέσει ακόμα και στους εξωσχολικούς, δηλαδή αυτούς που δεν ασχολούνται με την λογοτεχνία του φανταστικού, τον Tolkien ιδιαιτέρως, το power metal ή το speed metal και είναι συνήθως too cool για δράκους. Καλύτερος δίσκος Blind Guardian δεν υπάρχει βέβαια, μόνο αγαπημένος. Ε, κάθε άλλο φεγγάρι το Imaginations… είναι ο αγαπημένος μου δίσκος Guardian και όταν παίζουν έπη σαν το Script for My Requiem ή το Mordred’s Song ή το And the Story Ends ή… (you get the idea) με τον Hansi Kursch να ΟΥΡΛΙΑΖΕΙ ΕΠΙΚΑ (στο τοπ 10 αγαπημένων τραγουδιστών έβερ) αισθάνομαι και πολύ καλά με την επιλογή μου.

1995: Vic + IFTOS = LFE

Το Imaginations from the Other Side ήταν ο δίσκος των Blind Guardian που αγόρασα πρώτο χωρίς να τον έχω ακούσει. Ο καλός φίλος Μανώλης με είχε μπάσει στο σύμπαν τους με το Follow the Blind («παίζει ο Kai Hansen εδώ και τραγουδάει!» “SAY NO MORE!”), το οποίο και έλιωσα σε αντεγραμμένη κασσέτα. Όταν βρέθηκα στην Αθήνα κάποια στιγμή, πήγα όπως πάντα στο Rock City για εφόδια και έχοντας στο μυαλό να καβατζώσω και το Follow the Blind σε CD. Πράγματι, το βρήκα το Follow the Blind και το πήρα στα χέρια μου αλλά πίσω του είχε το ολοκαίνουργιο τότε Imaginations… Το πήρα και αυτό στα χέρια μου και έπαθα μια ελαφριά σκατόπλακα με το εξώφυλλό του. Έτσι, πέρασα 5 λεπτά κοιτώντας το ένα CD και το άλλο, ρίαλ φάκιν ντιλέμα, ποιο να πάρω; Αυτή την εξωφυλλάρα ΤΗΝ ΘΕΛΩ αλλά αν βγει μάπα ο δίσκος; Δεν μας παίρνει για λάθη, μία ευκαιρία έχεις, μήπως να πάρεις αυτό που ξέρεις ότι γαμεί; Ναι αλλά δες τώρα αυτή την κιθάρα στην μέση με τους τρεις δράκους, πω ρε φίλε, τι έκανε πάλι η ατομάρα ο Μάρσαλ; Και το οπισθόφυλλο ακόμα χειρότερα τα πράγματα, τι οπισθοφυλλάρα ήταν αυτή στο Imaginations; Ε, τέλος, είμαι ένας πόζερος εστέτ, θα πάρω το καινούργιο.

Έτσι, μαζί με χιλιάδες άλλους Έλληνες, τσίμπησα τον δίσκο και μαζί με άλλους χιλιάδες Έλληνες κόλλησα και μέσα σε 2 μήνες είχα πλήρη δισκογραφία και βαθύτατο προβληματισμό για το ποιος είναι ο αγαπημένος μου δίσκος Blind Guardian. Μετά από χρόνια κατέληξα ότι θα παίζει αιώνιο ροτέησον στην πρώτη θέση μεταξύ του Somewhere Far Beyond, του Imaginations from the Other Side και του Nightfall in Middle-Earth. Από εκεί και πέρα, εκτός από το να πρήζω ΟΛΟΥΣ τους φίλους μου για το θέμα, κατάφερα και έχασα τους Blind Guardian 7-8 φορές μέχρι να καταφέρω να τους δω στο Silo που έλεγα πιο πάνω. Το 95-96 ο συνδυασμός “φράγκα για Αθήνα ανύπαρκτα” και “προετοιμασία για μετακόμιση στην Αγγλία”, σήμαινε ότι “όλοι θα τους δουν εκτός από μένα ” (τότε έχασα και τους Slayer που το έφερα ΠΟΛΥ ΒΑΡΙΑ). Ο καλός μου φίλος Αλέξης εντωμεταξύ πήγε, τους είδε, τους γνώρισε, μου είπε ότι είναι παιδιά να τους αγαπήσεις παράφορα (όπως και έκανε), ότι o Χάνσι του έλεγε ευχαριστώ που ήρθες από την Κρήτη να μας δεις με γουρλωμένα μάτια από την έκπληξη. Ο Andre του χάρισε στο Rock of Gods μπλουζάκι Forgotten Tales με tour dates από πίσω (μίσος και φθόνος, τελικά το βρήκα αρκετά χρόνια μετά, σε συγχωρώ Αλέξη!) από ευγνωμοσύνη που ΞΑΝΑήρθε να τους δει από την Κρήτη (άκου ρε κάτι πράγματα!). Όλοι βλέπανε Guardian, τι θα γίνει με ΜΕΝΑ;!

Meeting (some of) Blind Guardian

Και μετά τους γνώρισα. Αρχικά μέσω του ίντερνετ που είχε κάνει τον κόσμο σουρεαλιστικό και από την μια στιγμή στην άλλη βρίσκεσαι σε ένα κανάλι mIRC (#tavern των Guardian) να μιλάς με τον @Corum, ο οποίος είναι ο Marcus Siepen και μαλώνετε φιλικά για το αν το Awaken the Guardian είναι power ή power/prog αλλά συμφωνόντας ότι πρόκειται περί μεγίστου έπους! Το 1998 θα έρχονταν για μια συναυλία στην Αθήνα. Πλέον, οι Έλληνες ταβερνιάρηδες ήταν πολύ οργανωμένοι, με κονέ στα υψηλότατα κλιμάκια και έτσι όταν οι Andre και Thomen βγήκαν στο Χωρίς Ανάσα την προηγούμενη της συναυλίας, κάνανε παρεάκι με εμάς. Δεν ξέρω πως να σας περιγράψω την φάση να κάνω τράκα τσιγάρο από τον Τόμεν, την στιγμή που το έκανα ένιωθα το σουρεάλ πολύ έντονα ή την πόρωση να βλέπω τον Andre να κοπανιέται χαλαρά στο Peace Sells που έπαιζε, πάντως ήταν επική βραδιά. Γλυκόπικρη όμως. Γιατί εγώ στην συναυλία δεν μπορούσα να πάω. Πρώτον, την ώρα της συναυλίας παντρευόταν μια ξαδέρφη μου στα Πευκάκια και δεύτερον η συναυλία ήταν sold out, όπως είναι συνήθως δηλαδή οι συναυλίες Blind Guardian. Ένιωθα όμως ότι κάπως ρέφαρα με την παρέα στην Ανάσα. Όταν ήταν να αποχωρήσω αποκαμωμένος από την κλαμπάρα, πήγα φυσικά να αποχαιρετήσω το (κολλητάρι μου πια) Andre, ο οποίος με χαιρέτησε με την φράση “see you tomorrow at the show!”, οπότε και βρήκα ευκαιρία να κλαφτώ στο είδωλο και να του πω ότι, όχι, δεν θα με δεις γιατί είναι sold out, αφήνοντας να υποννοηθεί ότι εγώ ήρθα για σας και έφαγα ήττα με το sold out, παραλείποντας βεβαίως το θέμα του γάμου. Και τότε βίωσα και εγώ εκείνη την ψυχάρα για την οποία μου διηγόταν ο Αλέξης, καθώς αμέσως γυρνάει στον Pedro, τον webmaster και του λέει “να προσθέσουμε άλλο ένα άτομο στην guest list σου”. Τσακ, είσαι καλεσμένος του Andre των Blind Guardian να μπεις στην συναυλία. Έφυγα με αισθήματα λατρείας για τους BG και το αίσθημα ότι είμαι πολύ ξεχωριστός, μπράβο μου.

Την επομένη το σχέδιό μου ήταν απλό. Θα πάω στον γάμο, στο μυστήριο δηλαδή που είναι και όλη η ουσία, θα γειώσω το γλέντι, θα βάλω αθλητικά παπούτσια και θα πάω σαν πουκαμισομεταλάς μεν αλλά μεταλάς δε στην συναυλία. Τρέχοντας. Από τα Πευκάκια, Μάρνης στο Ρόδον. Και αυτό έκανα. Έτρεχα για το μέταλ και τους Guardian, χωρίς να ξέρω πότε θα φτάσω, πόσο θα έχω χάσει αλλά αδιαφορώντας πλήρως, τώρα ήταν η φάση. Έφτασα λαχανιασμένος και ιδρωμένος του κερατά έξω από το Ρόδον βλέποντας ένα πλήθος εκεί, κοντά στην είσοδο. “Ακόμα μπαίνουν;” σκέφτηκα, νωρίς ήρθα τελικά! Τελικά από μέσα ακούγονταν οι Guardian, έβλεπες κόσμο να κολλάει το αυτί του στον τοίχο για να πιάσει τζούρες και τότε κατάλαβα ότι όλοι αυτοί είναι οι άτυχοι σαν και μένα (παλιά!) που τους έφαγε το sold out. Καμαρωτός-καμαρωτός κατευθύνθηκα στο ταμείο του Ρόδον, όπου ήταν η γνωστή ταμίας. Με κοίταξε εμφανώς εκνευρισμένη:

“Τι θέλεις;”
“Εε, γεια σας, εεε, πρέπει να υπάρχει μια προσκληση στο όνομά μου”
“Δεν υπάρχει καμία πρόσκληση!”, απάντησε χωρίς να το σκεφτεί.
“Μα, πρέπει να είμαι στην λίστα του συγκροτήματος, στην guest list του τάδε, κοιτάξτε παρακαλώ” και είπα το όνομα του Πορτογάλου webmaster.
Η κυρία εκνευριζόταν πιο πολύ που ένα μαλακισμένο την έπρηζε ενώ δεν ήθελε να την πρήζω προφανώς. “Πώς σε λένε;” μου πετάει. Της λέω το όνομά μου. Σηκώνει κάτι χαρτιά κάτω από το πληκτρολόγιο που είχε μπροστά της, κάτι κοιτάει…
“Όχι, δεν υπάρχει καμία πρόσκληση!” μου λέει πάντοτε εκνευρισμένη με ύφος “και πολύ μας τα έπρηξες μικρέ μαλάκα” και με κεραυνοβολεί η ήττα στο δόξα πατρί.

Το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι ότι αυτή είναι μια κακή κυρία και να πάει να χεστεί η μαλάκω, δηλαδή, γιατί δεν μου δίνει την πρόσκλησή μου; Το δεύτερο πράγμα που σκέφτομαι και με κάνει να νιώθω ακόμα χειρότερα είναι ότι προφανώς ο Andre και τα παιδιά ξεχάσανε να με βάλουν στην guest list γιατί μετά τα ποτά και τα ξενύχτια ποιος θα θυμόταν την επόμενη μέρα να προσθέσει το έξτρα άτομο στην guest list. Έτσι απομακρύνθηκα από το ταμείο, στάθηκα κάπου σε μια κολώνα και συνέχισα να ακούω πνιχτά το Imaginations from the Other Side που έπαιζε μέσα. “Πωωωωω, το Imaginations… παίζουν ρε φίλε!” έλεγε ένας με κολλημένο το αυτί του στην πόρτα, κολλάγανε και άλλοι το αυτί τους, εγώ δεν καταδεχόμουν, ήμουν απασχολημένος να σουρώνω στην σάλτσα της αυτολύπησης. Τελικά, κάποια στιγμή τελειώνει το γλέντι, ανοίγουν οι πόρτες και ξεχύνονται οι ευτυχισμένες ορδές των οπαδών με χαμογελάρες μέχρι τα αυτιά. Φυσικά εντοπίζω τους tavern συντρόφους, οι οποίοι έρχονται ενθουσιασμένοι και με ρωτάνε “ΓΑΜΗΣΑΝ;Ε; Ε;”.
“Δεν ξέρω, δεν τους είδα”, απάντησα με προκλητικό ύφος “ρώτα με γιατί δεν τους είδα”
“Γιατί δεν τους είδες;”
“Γιατί δεν υπήρχε πρόσκληση στο όνομά μου”, απάντησα με παραπονεμένο ύφος, συγκρατημένος όμως, μην παίξει κανά τρεμάμενο χείλος και γίνουμε ρόμπα τώρα.
“Α, ΤΗΝ ΚΑΡΙΟΛΑ!” αρχίσανε τα επιφωνήματα από την ταβέρνα. Και μου εξήγησαν ότι αυτοί είχαν έρθει το μεσημέρι για να παρακολουθήσουν το soundcheck και ότι η ίδια ταμίας δεν τους άφηνε να μπούνε μέσα και χρειάστηκε να βγει ο Andre έξω ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΨΑΧΝΕ. Φυσικά έκανε αυστηρή παρατήρηση στην κυρία, η οποία δεν το χάρηκε καθόλου που της την έλεγαν και μάλιστα μπροστά στα πιτσιρίκια. Ο Andre, και το γράφω και συγκινούμαι ακόμη, γύρισε μάλιστα και της είπε “πρόσεξε, θα έρθει άλλο ένα παιδί, μην κάνεις το ίδιο πράγμα”. Ασχέτως της ιστορίας, δεν μπορώ να φανταστώ πολλούς μουσικούς τέτοιου λέβελ να θυμούνται και να ασχολούνται τόσο με έναν τυχάρπαστο οπαδό τους. Βεβαίως η κυρία πρέπει να μπρίζωσε πολύ άσχημα με την όλη ιστορία και πήρε το αίμα της πίσω ρίχνοντάς μου άκυρο αλλά η αλήθεια είναι ότι παρηγορήθηκα τόσο πολύ με την εξήγηση (ήμουν πεπεισμένος ότι απλώς με είχαν ξεχάσει) που μου ανέβηκε η διάθεση. Θυμήθηκα τώρα και τον Ηρακλή, πολύ καλός φίλος από το Ηράκλειο, ΑΡΡΩΣΤΟΣ με τους Guardian, να έρχεται με τις μπλούζες (πληθυντικός, τις φορούσε αλά Τζόι στο Friends, όλες μαζί) να στάζουν όλες ιδρώτα. Δεν είμαι σίγουρος για το σκεπτικό, φόρεσε όλες τις Guardian του να τις ευλογήσει στο λάιβ μάλλον. Θεάρας.

Τελικά, το απωθημένο του λάιβ όπως είπα το ξεπέρασα το 2003. Και ήταν υ-πέ-ρο-χα. Κοπανήθηκα σαν να μην υπάρχει αύριο, φυσικά και κουτούλησα δυο-τρεις φορές την Πόπη που έσφιγγα μπροστά μου στο κεφάλι, ακούσαμε ύμνους ύμνων, τα κομμάτια του A Night at the Opera μου ακούστηκαν πολύ πιο γαμάτα γιατί δεν έπαιζαν εκατό Χάνσις και χορωδίες και πομπώδη layers, οι κιθάρες πιο ζωντανές, γενικώς λέβελ απ. Αλλά η αλήθεια είναι ότι ΔΕΝ ΧΟΡΤΑΣΑ. Ξαναέκαναν κάτι διπλά λάιβ στο Gagarin με σετλιστ ονείρωξη, πάλι ζήλεψα, πού λεφτά για ταξίδια κλπ. Από την άλλη, έλεγα, ε, μωρέ, τι το ψάχνεις, αφού θα παίζουν τόσα καινούργια που δεν σου λένε και πολλά, σαν τους Queensryche θα είναι (κωδικός για το λάιβ στον Λυκαβηττό, όπου η μισή συναυλία ήταν αρκετά γαμώ, όταν παίζανε παλιά δηλαδή και η άλλη μισή σκέτη απαλεψιά). Παρηγοριά στον άρρωστο δηλαδή.

Μετά βλέπεις το εξώφυλλο του Metal Hammer...

...διαβάζεις αυτό...

Metal Hammer: Στις 30 Ιουνίου θα επισκεφτείτε για πολλοστή φορά την Ελλάδα, αλλά για πρώτη φορά το μεγαλύτερο ελληνικό νησί, την Κρήτη. Τι να περιμένουμε εκεί;

Hansi: Όπως πιθανότατα γνωρίζεις, παίζουμε ολόκληρο το "Imaginations...", κάτι που μου πρότεινε ο Andre και ο Marcus και αναπάντεχα, αφού δεν είμαι οπαδός των concept albums σε live! Ίσως φταίει και το λιγοστό αλκοόλ που είχα πιει νωρίτερα, αλλά ή ιδέα μας φάνηκε απίστευτη, για το δεύτερο σκέλος της βορειοαμερικάνικης περιοδείας. Αργότερα αποφασίσαμε να κάνουμε το ίδιο για κάποιες special περιπτώσεις. Γνωρίζω ότι υπάρχουν πολλοί σκληροπυρηνικοί Έλληνες οπαδοί αυτού του δίσκου! Από εκεί κι έπειτα, υπάρχει ο πυρήνας των κλασικών Guardian τραγουδιών, που δεν θα αφήσει κανέναν δυσαρεστημένο"

...και χωρίς να το καταλάβεις από 40 χρονώ γαϊδούρι, γίνεσαι πάλι 18, είσαι στο Rock City και κρατάς στο ένα χέρι το Follow the Blind και στο άλλο το Imaginations.

θα φτύσω τις φωνητικές μου χορδές.

30 Ιουνίου, στα γενέθλια της Πόπης, αυτά είναι δώρα!

ADDENDUM: The Bard's Song - The Beer

Γραμμένο το 1998 (νομίζω) σαν χαβαλεδιάρικο ποστ σε μια mailing list(!) για τους Blind Guardian. Ήμουν 21 οπότε δείχνουμε την ανάλογη κατανόηση και επιείκεια. Πάντως άρεσε, οπότε έγιναν και γραφικά για την φάση, με μπουκάλι μπύρας και ετικέτα κομπλέ. Υποτίθεται σε κάτι συνάξεις τραγουδήθηκε κιόλας αλλά αυτό δεν το ξέρω σίγουρα.

The Bard's Song - The Beer
(Music: Andre Olbrich/Hansi Kursch Lyrics: Vic)

Now you all know the bards and their beers
when glasses have gone dry
I'll close my eyes
In a pub far away we may drink again
but now drink this beer, we're just starting the night
drink Beer of Twilight

Tomorrow will bring me a beer
fat and strong, this beer can never make you puke
but you bet you will want more
Tomorrow the beer will be home
and your stomach have grown
so dont be a dick and drink the beer
cause it is the Twilight Beer

there's only one beer, left in my hands
The lust of a drunkman who needs some more beer
but the beer is now over and i think I will die
No one shall ask you for the name of the beer
Cause we all know it....
(imagine the name Twilight Beer flashing all over the place!)

Tomorrow will bring me a beer
fat and strong, this beer can never make you puke
but you bet you will want more
Tomorrow the beer will be gone
and you'll be alone
but don't be afraid of thirst to the bone
cause the beer will remaaaaaaaaaain-
The tankards will remain!
This beer is golden, pure and cool
and Bards come drink it all
you can love it too...

Wednesday, January 11, 2017

Best of 2016 - The sloppiest list on the web

Best of 2016: The normal, thoughtful, insightful and informative blog post is not coming any time soon. Sorry about that!

Don't have the time to make the final selection. I know that Vektor's Terminal Redux is the album of the year. OK? There you go! Best metal of 2016, now you know!

I also know that I liked a lot more albums this year than last year. So 2016 > 2015.

I know the 80s veterans did GOOD, really good in fact and this includes the 3 releases from the Big 4 (winner among them: Anthrax, oh yes sir), Death Angel (best work since Act III and among their best overall), Suicidal Tendencies (GREAT, Lombardo rules - but I liked 13 even more) and you probably know my opinion on Metallica and Megadeth (best work in years by both of them).

I know I liked some newcomers (Ripper from Chile and Armory got the most spins so far) and I know there is a ton of good shit I haven't explored in depth. And I know I am not in any position to draw up a list that satisfies my OCD and sense of duty (lol) and nobody is on my case with deadlines (aahhhhhhh, feels so gooooood!), so no list at this point I'm afraid dear reader.

However, for the benefit of those few people who asked me kindly to give them a list, as a thank you for the compliment of trusting my tastes, I will give you something, until I have made up my mind or decide to organise the Dungeon Metal Awards of 2016 (in a Kodak theater near you) to put all other metal award shows to shame (and how difficult would that be, right?).

This most scientific of lists is my 2016.txt in notepad, where I try to keep track of what the hell is going on. Marked with a * are the albums that would have probably made the list if I had any reason whatsoever to make one on time. I have an opinion on the albums on that list but I am just not in that place, where I have the urge to put it into words. Words will be added in due course (sometime before the new decade arrives)

Labelled "TO CHECK" are albums that I have sampled (a song, a video, a careless listening session of the album, something...) and I liked what I heard and want to listen to in full but haven't come round to do it. Albums I have no solid opinion on. But worth exploring.

Why post such a sloppy list? Apart from the people asking, it's because I think it's a good starting point for anyone wishing to explore some good metal or heavy music (or not so heavy...) from 2016 and thus perhaps someone might discover something that went under his radar.

Tip for the computerally challenged: Highlight the album you're interested in, right-click and google it. There, listen to the youtube. Easy.

Happy new year folks!

1. Vektor - Terminal Redux*
Anthrax - For All Kings*
Suicidal Tendencies - World Gone Mad*
Gojira - Magma*
Flotsam and Jetsam - Flotsam and Jetsam*
Death Angel - The Evil Divide*
Destroyer 666 - Wildfire*
Armory - World Peace...Cosmic War*
Black Viper - Stroming with Vengeance demo*
Watchtower - Concepts of Math - Book One*
Metallica - Self-Destruct*
Megadeth - Dystopia*
Ghoul - Dungeon Bastards*
Warfect - Scavengers
Ripper - Experiment of Existence*
Teleport - Ascendance EP
Trallery - Spiritless
Testament - Brotherhood of the Snake
Sodom - Decision Day
Helstar - Vampiro
Metal Church - XI
Revocation - Great is Our Sin
Volbeat - Seal the Deal
Vicious Rumors - Concussion Protocol
DRI - But Wait...There's More! EP
Eternity's End - The Fire Within
Exmortus - Ride Forth
Eternal Champion - The Armor of Ire
Theocracy - Ghost Ship
Ranger - Speed and Violence
Mortillery - Shapeshifter
Terror-caust - What is Reality (EP) Destruction - Under Attack
kai Hansen - XXX - Three Decades in Metal
Brujeria - Pocho Aztlan
Nails - You Will Never Be One of Us
Asphyx - Incoming Death
Demon Bitch - Hellfriends
The Doomsday Kingdom - Never Machine Demo EP and single
Sumerlands - Sumerlands
Prong X - No Absolutes
Beyond Creation - Earthborn Evolution
Denner - Shermann - Masters of Evil
Paradox - Pangea*
Running Wild - Rapid Foray
Convixion - Days of Rage, Nights of Wrath
Rapture - Total Madness Reigns EP
Suicidal Angels - Division of Blood
Artillery - Penalty by Perception
Baphomet's Blood - In Satan We Trust Wormrot - Voices
Conflagration - Cursed Earth EP
InnerWish - InnerWish
Wardrum - Awakening
Agatus - The Eternalist
Ghost - Popestar EP
Them - Sweet Hollow (not with lyrics)*?
Obscura - Acroasis (needs more spins)

------TO CHECK

Fates Warning - Theories of Flight (good, I don't hear the masterpiece though and I really prefer the Arch/Matheos version of the band...)
Evil Invaders - In for the Kill EP
Speedrush - Endless War
Mosh-Pit Justice - Stop Believing Lies*?
Dilliger Escape Plan - Dissociation
Ulcerate - Shrines of Paralysis
Protector - Cursed and Coronated
Blazon Stone - War of the Roses (Rolf needs to hire these guys and write songs for them, win-win)
Meshuggah - The Violent Sleep of Reason (not bad)
Striker - Stand in the Fire
Serious Black - Mirrorworld
Giraffe Tongue Orchestra - Broken Lines
Korn - The Serenity of Suffering
Deftones - gore
Avenged Sevenfold - The Stage (one clip sounded better than anything from their past)
Myrath - Legacy
Hammers of Misfortune - Dead Revolution (not great but has one awesome song, The Precipice)
Hellbringer - Awakened From the Abyss
National Suicide - Anotheround
Ravencult - Force of Profanation
Glenn Hughes - Resonate ("Heavy" is awesome)
Mithras - On Strange Loops (tech death metal)
Brain Tentacles - Brain Tentacles (avant-garde, jazzy metal)*?
Khemmis - Hunted (doom metal)
Mentor - Guts, Graves and Blasphemy (black thrash/punk)
Stormdeath - Time to Destroy (thrash, feat. Armory guitarist on bass)
High Spirits - Motivator (hard rock/hm thin lizzy style?)
Pretty Maids - Kingmaker
Spellcaster - Night Hides the World (Heavy Metal)
Seven Sisters - Seven Sisters
Hobbs' Angel of Death - Heaven Bled
Sacred Steel - Heavy Metal Sacrifice
Demontage - Fire of Iniquity (black/heavy)
Euphoria - Operation: Genesis (thrash)

Sunday, November 13, 2016

Πρώτες εντυπώσεις: Metallica - Hardwired... to Self-Destruct

Το Self-Destruct κυκλοφορεί επισήμως σε λίγες μέρες, η πραγματική πρεμιέρα του όμως ήταν χθες, καθώς "λήκαρε" στο ίντερνετ και προφανώς χιλιάδες χιλιάδων δεν έκατσαν να περιμένουν την φυσική κόπια τους, συνεπώς, η 12η Νοεμβρίου είναι η ημερομηνία που ο δίσκος συστήθηκε στον πλανήτη. Φυσικά, ανάμεσά τους και εγώ, που με το που ήρθε στα χέρια μου (χάρη στον φίλο Κώστα! Ευχαριστώ! - δεν βάζω επώνυμο για ευνόητους λόγους!), έπραξα τα δέοντα. Κανονίστηκε άμεσα listening session με τα σωστά άτομα (χρόνια είχαμε να ακούσουμε νέο δίσκο έτσι - εμ, Metallica... όχι κάποιος τυχάρπαστος...). Η βραδιά κύλησε πολύ καλά. Πολύ καλύτερα από ότι περίμενα εγώ τουλάχιστον. Συγκινητικά καλύτερα θα έλεγα.

Χωρίς άλλο μπλα-μπλα, μετά από 5-6 ακροάσεις, οι πρώτες μου εντυπώσεις, ξεκινώντας άμεσα από το ρεζουμέ:

Ο δίσκος, σαν πρώτη αίσθηση είναι ένα πραγματικό 8άρι. Στα καλύτερα της χρονιάς άνετα. Για τον οπαδό που υπερασπίζεται σθεναρά το Death Magnetic και παραλείπει τα προβληματάκια που ακολουθούν (και που υπήρχαν σε πολύ μεγαλύτερο ποσοστό στο DM), πάει και οπαδικό 9άρι, γιατί ε, Μετάλλικα. Με λίγα λόγια, η φάση ΠΕΤΥΧΕ. Και μιλάμε για φάση Metallica.

Τα προβληματάκια: τα κομμάτια θέλουν (σχεδόν όλα, και τα καλά) το έντιτ τους, οικονομία και λιγότερη φλυαρία σε κάτι γέφυρες. Δεν χρειάζεται πάλι να έχουν κομμάτια των 6-6:30 λεπτών. Αλλά ήθελε και γενναιότητα να βγάλουν ένα δίσκο 8-9 κομματιών, να τσιμπήσει μασίφ 9, του ενθουσιασμού. Η ιδέα του διπλού δίσκου δεν μου αρέσει. Καμία σχέση με άλλα θεοβάρετα διπλά άλμπουμ αλλά η κούραση κάπου στο δεύτερο CD, αδικεί τα κομμάτια εκεί. Για αυτό πάντως ακούγονται αξιοξέχαστα, όπως λένε και κάποιες κριτικές, και δεν είναι τυχαίο ότι είναι τα κομμάτια στο 2ο CD σε όλες τις κριτικές που έχω διαβάσει, όταν πλέον έχει κουραστεί το αυτί. Το ξυπνάνε σοφά πάντως στο τελευταίο κομμάτι του δίσκου, το οποίο είναι μάλλον και η κορυφή του. Ε, όπως και να το κάνουμε, όταν σπιντάρουν με έμπνευση οι Metallica, δεν γίνεται να μην συγκινηθείς... Το Spit Out the Bone είναι το κομμάτι που του αξίζουν πραγματικά τα ενθουσιώδη σχόλια που γράφτηκαν για το ομώνυμο τρίλεπτο κομμάτι και που δεν νομίζω να τα αξίζει.

Για μένα τα 2 πρώτα, που τα ξέραμε (ομώνυμο, Atlas, Rise), είναι και τα μετριότερα του δίσκου. Ίσως και το Murder One (το tribute στον Lemmy) κινείται εκεί, αν και μου αρέσει το ριφ του, μου αρέσει το feeling του, απλά αυτό το κομμάτι ειδικά δεν χρειαζόταν να είναι κοντά 6 λεπτά, έπρεπε να είναι 3. Τα υπόλοιπα μπορεί ενδεχομένως να πάσχουν λίγο σε φλυαρία (θα δείξει και το repeat) αλλά έχουν πραγματικά πολύ καλό υλικό και μου αρέσουν. Να πω ότι το ManUnkind που έχει σταμπαριστεί στα πιο μέτρια, το βρίσκω καλό.

Moth Into Flame: μακράν το καλύτερο από τα τρία που δόθηκαν στην δημοσιότητα πριν την κυκλοφορία του δίσκου και ένα από τα καλύτερα του δίσκου - αλλά σίγουρα όχι το καλύτερο.

Πάντως, μπράβο τους, είναι δίσκος με πολύ ψωμί, θέλει ακροάσεις, έχουν επιτέλους αφομοιώσει οργανικά το παρελθόν με το Load (πολύ Load/Reload!) και βασικά θα έλεγα ότι (ειδικά ο πρώτος δίσκος) χαρακτηρίζεται κυρίως από την φόρμουλα Kill Em All - Load με δομές Justice (αυτό το τελευταίο δεν πέτυχε πολύ καλά πάντα...), με πρέζες Black Album, ελάχιστα Puppets, Ride (το λιγότερο από όλα), πιο πολύ κάτι σημεία που φέρνουν στο νου άμεσα συγκεκριμένα σημεία από τα προαναφερθέντα 2.

Βασικά θα έλεγα ότι είναι ένα Μέταλ Load πιο πολύ από οτιδήποτε, με αυτό που δεν πέτυχε στο Death Magnetic, η οργανική αφομοίωση των κλασσικών στοιχείων τους να ισορροπεί και να πετυχαίνει εδώ. Α, και το No Leaf Clover άκουσα στο Confusion, που το λέω για απολύτως θετικό.

Ο Χάμετ δεν είναι τόσο ανύπαρκτος όσο στα κομμάτια που είχαν κυκλοφορήσει και έχει και πραγματικά καλές στιγμές, παραμένει όμως ο παίχτης που θα ήθελα παραπάνω πράγματα. Ο Lars είναι επαρκέστατος και έχει δέσει πολύ ωραία με τον Trujillo. Δεν βάζει φωτιά στο δρόμο αλλά πραγματικά δεν με απασχόλησε στην ακρόαση του δίσκου.

Χέτφιλντ τεράστιος, τεράστιος όμως, κουβαλάει τα πάντα και τα ριφ και η φωνή είναι μακράν το καλύτερο πράγμα στο δίσκο. Το κούλνες των Load-ικών ριφ γιγαντώνεται από το αποτύπωμα της μπάντας και του Τζέιμζ...

Η παραγωγή είναι καλή, καλύτερη σαφέστατα του Death Magnetic και του Lords of Summer και βασικά πέραν του ότι δεν είναι συγκλονιστική δεν έχω να της προσάψω απολύτως τίποτα (ίσως σε κάποια σόλο του Χάμετ τα ήθελα πιο bright).

Το βρίσκω το καλύτερο από εποχής Loads (στα οποία έβαζα 8 στο best-of τους κατόπιν πολλών ετών που τους κράταγα μούτρα) και νομίζω ότι θα το ακούσω περισσότερο από αυτά συνολικά. Άρα παίζει για μένα να είναι το καλύτερο όντως από το 1991, ασχέτως αν δεν έχει την επιρροή που αναμφισβήτητα είχαν τα Loads.

Το πιο ωραία πράγμα ήταν οι εκπλήξεις που δεν περίμενες πια από τους Metallica (ειδικά μετά το DM ή το Lords of Summer), δηλαδή το εντελώς Alice in Chains Dream No More ή το Halo on Fire, το οποίο πραγματικά είναι θαυμάσιο κομμάτι- κάτι λέγαμε για US Metal και Dio όταν έπαιζε στο σέσσιον! - και μαζί με το καταιγιστικό Spit out the Bone που προαναφέρθηκε, τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου για μένα.

Το άλμπουμ δεν είναι τέλειο και δεν είναι στα επίπεδα των μυθικών Metallica, στα οποία προσωπικά δεν κατατάσσω τα Loads και του λείπει το σοκαριστικά τεράστιο κομμάτι και έχει τα ψεγάδια του ως προς την κατάχρηση του χρόνου - και ακόμα δεν πείθομαι ότι χρειαζόταν διπλός δίσκος, ακόμα και αν μου αρέσουν τα περισσότερα κομμάτια. Είναι όμως ένας δίσκος πραγματικά καλός, χωρίς να σου βγάζει αυτό το κακό safe φήλινγκ που μου έβγαζε το DM ενώ η πονηράδα/κούλνες του Load αναδεικνύονται πολύ όμορφα στη συνολική αισθητική που παρουσιάζουν οι Metallica του 2016.

Βασικά μιλάμε για έναν πραγματικά καλό δίσκο Metallica με πολύ πράμα να ανακαλύψεις σε διαδοχικές ακροάσεις (μην κάνετε σκιπ κομμάτια που δεν σας τρέλαναν με την μία...) και ενώ περίμενα κάτι καλύτερο από τα 2 προηγούμενα, ειλικρινά, δεν το περίμενα τόσο καλό. Περίμενα 2-3-4 καλά κομμάτια τύπου Moth Into Flame, πήρα σαφώς πολύ παραπάνω από αυτό. Για όσο κόσμο οι Metallica δεν πέθαναν το 1991 ή το 1996, ο δίσκος θα αρέσει, πιθανότατα και να ενθουσιάσει την οπαδάρα. Από την άλλη σε όσο κόσμο δεν άρεσε η 90ς κατεύθυνσή τους (και μιλάω μόνο μουσικά - όχι όλο το υπόλοιπο πανηγύρι) και ΔΕΝ συμφιλιώθηκαν μαζί τους στο Death Magnetic, δύσκολα θα αλλάξουν γνώμη εδώ, πέραν 2-3 κομματιών - αλλά αν αναρωτιούνται, ο δίσκος είναι πολύ καλύτερος του Magnetic και ίσως αξίζει τον κόπο μια επίσκεψις.

Οι Metallica ακούγονται πιο focused, πιο σίγουροι για τον εαυτό τους και κατάφεραν να συνδυάσουν το παρελθόν τους με το ύφος και την κατεύθυνση των 90ς (σχεδόν, όχι πάντοτε) αβίαστα και σίγουρα επιτυχημένα, χωρίς να ακούγεται ετερόκλητο ή σαν να μπήκαν στο μπλέντερ (DM...) πιθανόν για πρώτη φορά. Στην τελική, όπως και να το κάνουμε, ο Hetfield είναι λατρείας. Και εδώ λάμπει. Τελικά, αυτό είναι που με τούμπαρε εμένα.

Monday, October 03, 2016

Heart of Cygnus - The Voyage of Jonas (2012)

Ένα κείμενο που προοριζόταν για το website του Metal Hammer (σχολιασμός της λίστας της χρονιάς, 2012), δεν δημοσιεύτηκε ποτέ γιατί δεν τελείωσε ποτέ: το παράτησα στις 7 σελίδες, ποτέ μην τελειώνεις σήμερα κάτι που μπορείς να παρατήσεις αύριο. Ή κάτι τέτοιο.
Εν προκειμένω, οι Heart of Cygnus ήταν στην λίστα της χρονιάς και μάλιστα ως η μόνη "vintage" πρόταση. Απαλλαγμένοι από κάθε υποψία trend ή επιτήδευσης αλλά και χωρίς τραγιά και οκάλτ, συγκίνησαν αρκετούς κριτικούς, αρκετό εκλεκτό κόσμο αλλά δεν ακούμπησαν ποτέ ένα ευρύ ακροατήριο (εμ, πού πας χωρίς ξανθιές με μανδύες και κόκκινα κεριά; ένα θυμιατό έστω!)...

Φαίνεται πως το Isles of Ice έκανε δουλειά γιατί φέτος αρκετός κόσμος τους πήρε χαμπάρι, μαζί και εγώ αφού αγνοούσα τους Heart of Cygnus μέχρι το συγκεκριμένο βίντεοκλιπ που μου συνέστησε ο καλός φίλος Δημήτρης. Έφαγα τέτοιο κόλλημα όμως που έριξα μια ματιά τριγύρω και διαπίστωσα ότι το όνομά τους έχει φιγουράρει σε λίστα χρονιάς του Mike Portnoy, ο Βασίλης Ζαχαρόπουλος τους έχει αναφέρει στην στήλη του πολλάκις και γενικά τον καλό λόγο για τους Heart of Cygnus θα τον βρεις παντού. Παντού, εκτός από τον πολύ τον κόσμο.

Λογικό, η μπάντα δεν έχει εταιρεία, αποτελείται από δύο άτομα και τα τρέχει (πλέον) όλα μόνη της. Ο ηγέτης Jeff Lane, τραγουδάει, παίζει κιθάρα, γράφει μουσική, παίζει το μπάσο, τα πλήκτρα, τρέχει όλη την φάση. Δίπλα του ο ντράμερ Jim Nahikian από την αρχή και έτσι πορεύονται από το 2007, όταν κυκλοφόρησε ο πρώτος τους δίσκος “Utopia”, δύο χρονιά μετά την ίδρυσή τους.

Το Voyage of Jonas είναι ο 4ος δίσκος τους και αν και είναι πολύ νωρίς ακόμα να εκφέρω (εγώ) άποψη, έχω την αίσθηση ότι η ποιότητα είναι το ίδιο υψηλή σε κάθε κυκλοφορία τους, τουλάχιστον αυτό προκύπτει από κάθε κουβέντα που κάνω για το θέμα. Περιμένω την πλήρη δισκογραφία τους στο γραμματοκιβώτιο και επανέρχομαι εν καιρώ. Το Voyage of Jonas όμως είναι ήδη λιωμένο και μπορώ να σας πω πως πρόκειται περί καταπληκτικής δουλειάς, που συνδυάζει μια vintage προσέγγιση στην μουσική με υπέροχο ήχο, ειδικά η κιθάρα με το Rickenbacker μπάσο από πάνω παράγουν ένα ηλεκτρικό συνδυασμό που μου λιώνει την καρδιά σε αισθητικό επίπεδο.

Το άλμπουμ είναι concept και ακολουθεί το ταξίδι του ήρωα που μας πάει από heavy rock που γίνεται απροκάλυπτα heavy metal συχνά, με πρέζες progressive rock των νονών και ξώφθαλμων εμπνευστών Rush, των Queen, των Uriah Heep και εικάζω πολλά 70ς ονόματα ακόμα, για τα οποία είμαι αναρμόδιος να μιλήσω αλλά και των Iron Maiden, ’82-'84 μεριά. Οπωσδήποτε, όσοι έχετε φάει το κόλλημα του vintage και έχετε χώρο στην καρδιά σας για το heavy rock (δεν ενοοώ το στόνερ...), το proto-metal (ή χέβυ μέταλ της εποχής, όπως αγαπάτε) και το ευκολόπιοτο progressive, μακριά από δαιδαλώδεις, στρυφνές και αχρείαστες συνθέσεις, ορμάτε ανεπιφύλακτα.

Θα έλεγα να ορμήσουν όλοι που εκτιμάνε την όμορφη, πιασάρικη μουσική που κινείται στα δεδομένα των προαναφερθέντων ονομάτων, είστε πιο πολλοί από ότι νομίζετε! Πολύ ζεστό άκουσμα, ελπίζω πραγματικά να ξανοιχτούν παραπέρα, είναι απολύτως δεδομένο ότι αφορούν πάρα πολύ περισσότερο κόσμο από όσο γνωρίζει το όνομά τους.

Λίγο καιρό αργότερα: H δισκογραφία ήρθε, διαπιστώθηκε ότι ναι, είναι όλη πολύ ποιοτική και αξίζει τον κόπο να την τσεκάρετε, προσωπικά πέρασα τον περισσότερο χρόνο με το Voyage of Jonas και το Over Mountain, Under Hill του 2009. Ακούστε, είναι θαυμάσια Maiden-ιά το κομμάτι, δεν είναι; Και το Tales from Outer Space (επίσης 2009, κάνανε και τέτοια, βγάλανε δύο δίσκους την ίδια χρονιά) είναι πραγματικά πολύ καλό. Το ντεμπούτο τους Utopia δεν το έχω ακούσει ακόμη και νομίζω σήμερα είναι μια πολύ καλή αφορμή.

Update 2:
Λίγο καιρό αργότερα ακόμη, στις 31 Οκτωβρίου 2014 ανακοινώθηκε ότι οι Heart of Cygnus διαλύθηκαν άδοξα, σιωπηλά. Είμαι βέβαιος πως εν καιρώ θα λάβουν την εκτίμηση που τους αναλογεί γιατί πιστεύω ακράδαντα ότι η καλή μουσική δεν μένει κρυμμένη για πάντα.

Κλείνω με το Moonrunner, τελευταίο κομμάτι του Voyage of Jonas και κατά τα φαινόμενα, τελευταίο κομμάτι των Heart of Cygnus. Μια θαυμάσια σύνθεση που νομίζω θα αρέσει σε κάθε φίλο των Uriah Heep.

Update 3:
Και όμως! Κάτι κινείται στην καρδιά του Cygnus! Aπό το πουθενά εμφανίστηκε αυτό το καταπληκτικό κομμάτι, δίνοντας ελπίδες στους λίγους και εκλεκτούς φίλους της μπάντας.

Ο Jeff Lane έχει πει ότι σκοπεύει να κυκλοφορήσει καινούργιο δίσκο, οπότε περιμένουμε. Εντωμεταξύ, για όσους θέλουν να παρακολουθούν την γενικότερη μουσική του πορεία, πριν λίγες μέρες (τέλη Σεπτέμβρη 2017) κυκλοφόρησε ένα νέο EP με τους Burningdown, τους οποίους θα περιέγραφα σαν τους Heart of Cygnus με Foo Fighters προσέγγιση; Μπορείτε να ακούσετε όλο το EP και να κατεβάσετε το κομμάτι Miracles στο site του δίσκου.